กลอนดอกสร้อย
ตื่นเอ๋ยตื่นสาย เจ้ามีมากมายหลากหลายสายพันธุ์
ที่คัดสรรมาดูเคียงคู่นั้น คือสายพันธุ์แม่เจ้าสาวเชียงใหม่
พี่นั้นพลันสายตามองดูเจ้า รักของเราก็ก่อตัวขึ้นไปไกล
เหมือนน้ำเชี่ยวที่รินหลั่งไหล ให้ดวงใจของเราคอยประสาน
วันนี้เจ้ามาอยู่ในดวงจิต ทำให้คิดถึงเจ้าไม่หายไกล
คอยรดน้ำลงดินคอยห่วงใย
หวังตัวเจ้าเติบใหญ่และโตไป
น้องจะอยู่กับพี่นั้นรอดไหม คิดในใจเช่นนี้ได้อย่างไร
คงกังวลจึงคิดไปเสียจนได้ ทำอย่างไรตัวเจ้าถึงไม่จากไกล
วันที่สามแม่เจ้าสาวเชียงใหม่ คอยเฝ้าใฝ่ตัวเจ้าไม่ห่างหาย
หวังว่าตัวเจ้านั้นคงไม่ตาย
มาคอยคลายดวงจิตให้สุขสันต์
พี่นั้นรู้สึกเพียงรักแรกพบ รักจึงจบเมื่อได้พบสบกัน
รักที่พี่ให้นี้มีแบ่งปัน ช่วยสร้างสรรสิ่งงามตามใจฝัน
ในวันนี้เจ้านั้นเริ่มเติบใหญ่ แผ่ก้านใบชูช่อละออไหว
คอยอยู่ใกล้ดูแลไม่วางใจ
เจ้าอย่าตายจากกันนะแก้วตา
พี่มาดูเจ้าทุกวันเจ้ามาลี เจ้าเป็นศรีสุขล้ำดวงมาลา
เจ้าแก้วตาพาใจพี่สุขหรรษา พี่จึงมารักเจ้าดวงบุปผา
วันที่ห้าเจ้านั้นเริ่มออกดอก มีสามดอกสีชมพูสวยนักหนา
ออกชมพูบานเย็นสะอาดตา
แสนโสภาเบิกบานสำราญใจ
มาตอนนี้เจ้าก็เริ่มมีผลิดอก มีทั้งออกสีสวยด้วยสุขใจ
มีสีสันงดงามเจ้ามาลัย สีสดใสเบิกบานเห็นเป็นมา
วันที่หกออกดอกขาวชมพู คอยรดดูท่าน้ำไม่ห่างหาย
ออกดอกบานเช่นนี้แสนสบาย
ช่วยผ่อนคลายทุกครั้งอย่างเฝ้าดู
ออกดอกบานเช่นนี้พี่ดีใจ เพราะห่วงใยที่พี่ให้พี่จึ่งรู้
ที่เติบใหญ่พี่จึงมาแลดู ให้เจ้ารู้ถึงห่วงใยไม่ห่างรู้
วันที่เจ็ดรดน้ำหมั่นพรวนดิน เป็นอาจิณด้วยดวงใจเฝ้าแลดู
ให้เจ้ารู้ว่าข้าคอยเคียงสู้ จึงมาดูด้วยความรักไม่ร้างลา
ใจพี่นี้คำนึงถึงเจ้าหนัก ด้วยความรักที่มากล้นเหลือขณา
พี่อยากกอดตัวเจ้าแม่กานดา ดวงมาลาพี่จะขอเฝ้ารักษา
วันที่แปดพี่เฝ้าคอยรดน้ำเจ้า ใส่ใจเจ้าเฝ้าดูและห่วงหา
เจ้าจะรู้หรือไม่เจ้าแก้วตา ว่าพี่มามอบรักพิสุทธิ์ใจ
พี่ดูแลแค่ก็เจ้าก็เฝ้าคิด ว่าดวงจิตของเจ้าอยู่ที่ใด
ว่าใช่อยู่ในใจของพี่ไหม อยู่ในใจของพี่บ้างเจ้าลาลัย
วันที่เก้าเริ่มก้าวหน้าก้าวไกล เจ้ามาลัยริเริ่มเติบโตไป
ก้านยาวสั้นก็งอกงามตามแต่ใจ ล้วนผ่านไปเริ่มออกดอกสีงดงาม
พี่ชั่งเหนื่อยกับงานอย่างจับจิต ใช้ความคิดกับงานไปตามตาม
แต่มองดูดอกตื่นสายสวยทุกยาม จึงอยากตามตัวเจ้าชมความงาม
วันที่สิบสามชมชิดพิสมัย ดวงมาลัยผ้ารดน้ำทุกโมงยาม
ให้เจ้าเย็นชื่นบานสราญตาม เวลางามเจ้าออกดอกเช่นทุกวัน
พี่เลือกน้ำมารดนั้นอย่างดี เป็นน้ำที่ตัวพี่นั้นเลือกสรร
เพราะดอกไม้สวยงามออกดอกพลัน มาแบ่งปันให้พี่ได้เชยชมกัน
วันถัดมาเฝ้ารดน้ำอย่างเช่นเคย ให้เจ้าเอ๋ยได้ออกดอกมีสีสัน
ข้าเคยทำเฉกเช่นทุกทุกวัน เรื่อยมานั้นคือรักษาตัวออเจ้า
เจ้าตื่นสายพี่นั่นเหนื่อยกายยา แสนเหนื่อยล้าเหลือเกินนะตัวเรา
พี่นั้นอยากจะขอให้ตัวเจ้า พารักเราเติมเต็มดวงมาลา
วันนี้เป็นวันจันทร์ใกล้วันหยุด พี่ไม่หยุดกับเจ้าเฝ้ารักษา
ที่มารดน้ำเจ้านะกานดา ดวงดาราของรักของเราเฝ้าใส่ใจ
ใจของพี่นี้หนาแสนช้ำหนัก เพราะความรักที่เขาทำลายมา
ด้วยสองมือสองขาที่อ่อนล้า พี่นั้นหนาไร้เรี่ยวแรงจะสู้ดี
มาวันนี้พี่นั้นแสนเหนื่อยนัก พี่อยากพักแต่เวลายังไม่มี
แต่ก็มารดน้ำให้ดวงฤดี เป็นวิถีที่พี่ต้องดูแลเจ้า
ตาของพี่นั้นมันเริ่มอ่อนล้า ทั้งกายยาอ่อนแรงสุดบอกเล่า
พี่ยังเฝ้าเมียงมองรักของเรา พี่จะบอกรักเจ้าทุกค่ำเช้า
สิบเจ็ดนี้พี่มาดูแลน้อง ความรักฟ้องด้วยดอกไม้ของออเจ้า
เป็นพยานความรักของสองเรา ไม่ให้เขามาดูถูกดวงมาลา
พี่นั้นรักเธอที่สุดดวงสวาท อยู่กับพี่นานหนาจิตรักษา
พี่จะคอยโอบอุ้มดวงมาลา อันจะพาตัวเจ้าฉ่ำธารา
เป็นวันนี้พี่มาเติมดวงจิต คอยคิดรดน้ำเป็นหนักหนา
พี่ดูแลที่สุดเจ้าแก้วตา สายธาราจงหล่อเจ้าให้เติบโต
พี่นั้นมีจิตใจที่แน่แน่ว มั่งคงแล้วมั่นใจไม่เลโล
เพื่อดูแลตัวเจ้าให้เติบโต อย่าเซโซโอนสู่พื้นสุโธ
สิบเก้าแล้วแก้วตาน้องยาพี่ มาวันนี้พี่มีปุ๋ยให้มากโข
เจ้ามาเห็นเช่นนี้คงตาโต ปุ๋ยมากกว่านี้เพิ่มพูนวิตามิน
จากนั้นพี่ก็นำสายธารา มารดหาตัวเจ้าร่วงโรยริน
เจ้าอย่าเหี่ยวเฉาไปจนสุดสิ้น เปรียบดั่งดินแห้งแล้งไร้น้ำกิน
ยี่สิบแล้วนี้หนาสาวเชียงใหม่ งามไฉไลค่านั้นหนาคอยถวิล
เจ้าออกดอกทุกวันต้องโรยริน สู่พื้นดินค่อยสลายมลายไป
อันตัวพี่นี้หนาสู้ทน อันจวบจนกายยานั้นสิ้นไป
พี่จะขออดทนกายยาไว้ จนกว่าใจของเจ้าสู้ไซร้
วันอาทิตย์แสงระพีนี้แจ่มจ้า ท้องนภาเมฆฟ้านั้นสดใส
เจ้าชูกิ่งก้านดอกสู้นภาลัย สุขฤทัยเปรมปรีดิ์ศรีผกา
ใจพี่นี้พองโตเหมือนลูกโป่ง เหมือนลำโพงยามเสียงดังพาใจไป
ตอนที่พี่มองเจ้าในยามใด ทั้งหัวใจก็สั่นดวงมาลา
เริ่มวันจันทร์สัปดาห์ใหม่แล้วหรือนี่ ซึ่งวันนี้แสนสดใสกว่าเมื่อวาน
ออเจ้าเริ่มออกดอกขึ้นมาบ้าง มาเสริมสร้างเติมเต็มความเหงาใจ
ความเหงาพี่มลายเมื่อมองน้อง เสียงเรียกร้องในใจก้องกังวาน
เช่นคราวนั้นความรักยังหวาน ในยามกาลผันผ่านรักเริ่มสาน
ยี่สิบสามกอคอปีหกสอง พี่เหลียวมองตื่นสายออกดอกไม้
บานยามสายเช่นนี้ดวงมาลัย ค่อยชุ่มใจอยากลดน้ำเจ้าผกา
รดผกาแล้วเจ้าตื่นสายชุ่มฉ่ำ ชั่วเลิศล้ำเสียนี้กระไรหนา
โอ้เจ้าดอกจ๋าดอกดวงผกา มาลีลางามงดหน้ารักษา
วันถัดมานั้นตรงกับวันพุธ ไม่เคยหยุดรดน้ำเจ้าบุหงา
แย้มบานงามหนักหนาดวงผกา เจ้ามาลาเบิกบานเพิ่มสีสัน
แสงสุรีส่งแสงรุนแรงนัก ไม่อาจหักห้ามจิตให้ร้อนรัก
ใจของพี่นั้นหนาอยู่ทนหัก พี่ไม่พักหยุดเจ้าเพื่อความรัก
ยี่สิบห้ากอคอปีหกสอง วันนี้น้องเบิกบานกว่าทุกวัน
สร้างสีสันสดใสให้โลกพลัน แสนสุขสันต์ในใจนั้นทุกวันคืน
เห็นน้องเบิกบานได้ก็ดีใจ ที่ดอกใบของน้องนั้นสดชื่น
พี่ก็ได้แต่เฝ้ามองเช้าเที่ยงคืน ชั่งรมรื่นสำราญทุกค่ำคืน
ยี่สิบหกนี้ตรงกับวันศุกร์ เลยรีบลุกรดน้ำให้ชุ่มชื่น
ให้เจ้าได้สดใสและบานชื่น ให้เจ้าตื่นจากฝันในยามนี้
ข้าไม่ละสายตาจากเจ้าได้ ระลึกไว้ในใจนั้นทุกนาที
สุขเปรมปรีดิ์น่ายินในยามนี้ ยามธารีปรอยหยดจากยอดมาลี
ยี่สิบเจ็ดแสนเหนื่อยยากลำบากกาย พี่ไม่วายลืมรดน้ำตัวเจ้านี้
ดอกไม้เริ่มเบิกบานในยามที่ แสงสุรีย์ส่องมายามสาย
เช่นทุกวันที่พี่ทำเช่นนี้ เจ้ามาลีนี้หนาสุขสบาย
ที่เบิกบานในช่วงของยามสาย จนสุดท้ายก็ร่วงโรยยามค่ำคลาย
วันนี้เป็นวันดียี่สิบแปด ไม่มีแดดเลยหนาในยามสาย
แต่เจ้าก็ออกดอกได้หลากหลาย เจ้าตื่นสายคลายความเหงาของข้าที
พี่นั่งมองดูเจ้าไม่ละวาง รักไม่จางจากจิตเจ้ามาลี
แลสายตาหลากสีดวงฤดี แก้วตาพี่ชั่งงามนักดอกมาลี
ยี่สิบเก้าวันที่ดอกนั้นลาจาก เกิดลำบากยากใจทุกนาที
เจ้าไม่เคยแลมองคนตรงนี้ ที่เขามีใจรักและมั่นรัก
เจ้าทำให้ของพี่นั้นต้องหัก เสียงดังปรั๊กเปรี๊ยงแปรงปรี
พังสลายไม่เหลือเป็นชิ้นดี วอนน้องพี่เห็นใจดวงนี้ที
มาวันนี้พี่ต้องรดน้ำเจ้า โปรดฟังเล่าความทุกข์เรื่องความรัก
เพราะเศร้าใจจึงอยากมาเพียงพัก เรื่องความรักกับเจ้านะตื่นสาย
พี่นั้นเหนื่อยนั้นหนาตามชายหนุ่ม ชั่งวายวุ่นยากยิ่งเข้าใจนัก
พี่นั้นจึ่งหยุดวิ่งตามและนั่งพัก เพื่อมีสักวันหนอคงพบพักตร์
สามสิบเอ็ดวันนี้ต้องเรียนหนัก อยากพิงพักเสียบ้างเหมือนตื่นสาย
ชูช่อบานออกดอกในยามสาย ไม่เครียดคล้ายกับเจ้าในยามนี้
พี่พรางบ่นจนใจแสนจับจิต ไม่อาจคิดหนีได้เพราะใจนี้
คงหลีกหนีไม่ได้ดวงฤดี ดวงมาลีเป็นแรงใจให้พี่ที
เริ่มต้นสิงหาคมแล้วหรือนี่ อันตัวพี่นั้นคิดถึงเดือนก่อนนี้
ที่ตัวพี่แสนเศร้าใจไม่สุขศรี ทุกทนที่อุราทุกเพลา
ใจของพี่นั้นหวั่นไหวตามสายลม พี่ยังจมอดีตรักไม่หักหนี
พี่มองสายหลั่งไหลของธารี ช่อมาลีดูเศร้าหมองเหมือนใจพี่
วันนี้หนาเข้ามาเดือนสองแล้ว ก็ไม่แคล้วรดน้ำเจ้าดารา
หนึ่งเดือนแล้วที่พี่เลี้ยงเจ้ามา ขอมาลาอยู่กับพี่นี้นานนาน
พี่ไม่อยากเจ้าไปไกลหนัก ไม่อาจหักห้ามจิตคิดหักหาญ
ถึงแต่ตัวเจ้าคืนวันวาน เติมความหวานหล่อเลี้ยงด้วยธารา
วันที่สามวันนี้แสนเศร้าจิต พี่นั้นคิดถึงมากก็ไม่ปาน
เป็นวันที่พี่กลับบ้านบาน พี่ร้องขานคิดถึงเจ้าเฝ้าห่วงหา
พี่ถึงมาก็มาหาเจ้าที่รัก เอ่ยทายทักตัวเจ้าด้วยห่วงหา
โอ้เจ้าเอ๋ยเป็นเช่นไรบ้างละว่า ดวงมาลาโปรดเห็นใจบ้างหนา
วันอาทิตย์นี้หนาเดินทางกลับ ที่หอพักจึงกลับวันนี้หนา
พอมาถึงไปหาดวงมาลา ดวงดาราคิดถึงข้าบ้างไหมเออ
พี่ก็คำนึงนึกถึงแต่ตัวเจ้า คอยเฝ้ามองจันทราเฝ้าหาเพ้อ
แลมองสุดท้ายจันทราเจอ หลับตาพักจวบจนฟ้าละเมอ
ตื่นแต่เช้ามาพบเจ้าสาวเชียงใหม่ คะนึงให้ถึงเจ้าเฝ้าคอยพบเจอ
ยามนอนหลับก็ฝันเอาแต่เพ้อ เมื่อยามเจอคิดถึงเธอนะคนดี
พี่นั่นเหงาใจจนเปลี่ยวใจ จะมีไหมใครหนอที่รักดี
คงจะมีใครบ้างที่มาลี อ้อนมาลีให้หลงรักข้าที
เช้าอังคารแสนสดใสได้ใกล้ชิด เจ้าดวงจิตหิวน้ำบ้างหรือเปล่านี่
ข้าเดินมารดน้ำดวงมาลี ให้เจ้ามีความสดใสในอุรา
วันนี้คงสดใสมากยิ่งนัก พี่คงจักสบายใจหนอมาลา
คงสบายใจและทั้งกายา เจ้าบุปผายิ้มแย้มสุขหรรษา
วันนี้ดอกของเจ้านั้นเติบโต ข้าก็คิดว่าได้ต้องลดธารา
ลดลงบนตัวเจ้าด้วยห่วงหา ดวงมาลาจงเติบโตออกดอกมา
พี่นั้นแสนห่วงหาและอาวรณ์ พี่เวียงวอนขอเจ้าจะห่วงหา
พี่นั้นแสนอาลัยดวงมาลา สุดห่วงหาอาทรเจ้าบุปผา
มาวันนี้มีดอกออกมาบ้าง มาคอยสร้างดวงใจชื่นอุรา
เจ้าจึงสายช่วยอยู่กับพี่นานหนา คอยร่วมมาร่วมดวงใจไปด้วยกัน
พี่นั้นคิดถึงเจ้านั้นมากนัก เวลาพักเฝ้าคิดถึงเฝ้าใฝ่ฝัน
โอ้เธอฉันรักกันดั่งฝันนั้น ที่ฉันได้เคียงพบมาดูคู่กัน
มารดน้ำเจ้าด้วยใจชื่นบาน มาช่วยสานดวงใจด้วยความฝัน
มาร่วมฝ่าฟันไปด้วยกัน เธอและฉันร่วมเดินไปด้วยใจ
เธอนั้นเริ่มเติบโตเพราะฉันบำรุง แต่งเติมปรุงปุ๋ยยาจนเติบใหญ่
รดสายน้ำลงให้ทุกวันไป ให้เจ้าโตด้วยความรักและห่วงใย
เจ้าตื่นสายอยู่กันมาได้อย่างไร อยู่ด้วยใจใช่ไหมสาวเชียงใหม่
อยู่ด้วยองค์ความรักและห่วงใย อยู่ด้วยไฟแห่งเสน่ห์ที่ห่วงหา
พี่นั้นหนารักเจ้าด้วยใจจริง ไม่อ้างอิงล้อเล่นปดวาจา
พี่นี้หนอจะมาเพื่อรักษา ดวงดาราอย่าหวั่นใจไปเลยหนา
ก็ผ่านมาหลายวันหลายเดือนปี ยังคงมีตัวเจ้าอยู่เคียงหา
อดทนอุปสรรคด้วยกายา จึงได้มาพบเจ้าในยามเช้า
แสงสุริยาเริ่มขึ้นแสงค่อนสาย ข้าคอยคลายคิดถึงหนักหนาเจ้า
มาตอนบ่ายก็แดดแรงไม่เคยเบา อันตัวเราดูแลเจ้าเช้าเที่ยงเย็น
โอ้ยามนี้แสงสุริยาเลื่อนลาลับ ดาวประดับท้องฟ้าเลยยามเย็น
ช่างสวยสดเหลือเกินอยากพบเห็น เพราะเจ้าเป็นดั่งดวงใจใกล้ชิดกัน
อันตัวพี่นี้แสนจะหนาวใจ ยามอยู่ไกลตัวเจ้าก็เศร้านัก
เหมือนชายหนุ่มที่แสนจะอกหัก ขอนวลพักตร์เห็นใจอย่าห้ามหัก
มาวันนี้ฝนตกทั่วท้องฟ้า ทั้งมีเมฆบดบังฟ้านภาผัน
จะมีบ้างไหมหนอแสงสุริยัน มาเจิดจันทั่วนภาในยามนี้
เมฆบดบังใจพี่แสนหดหู่ มิอาจรู้ดวงจิตสุรารี
ที่ห่างหายจากไปในยามนี้ สุรารีช่วยเฉลยเอ่ยวาที
วันพุธนี้พี่แสนจะว่างนัก อยากจะพักกายยาในยามนี้
พร้อมทั้งดูแลเจ้าในบางที ในยามที่เจ้าต้องการข้าดูแล
พี่ขอพึงให้เจ้าอภัยพี่ เพราะไม่มีเวลาให้สักแม้
ที่จะอยู่เฝ้าดูคอยดูแล ยามท้อแท้นั้นหนาขาดพี่แน่
ความรักนั้นหนาช่างยากนัก ได้ประจักษ์พบพักดวงเพ็ญแข
พี่ไม่เคยชายตาหันดูแล ไม่เคยแพ้หญิงใดเช่นตื่นสาย
เจ้านั้นหนาพาพี่สุขสันต์ ภิรมย์พลันหากพบเมื่อสบสาย
ใจของพี่นั้นแทบมลาย เจ้างามเหลือแท้หนอเจ้าตื่นสาย
ก้านของเจ้าสูงยาวราวรูด พี่ได้พูดถึงเจ้านะตื่นสาย
จากต้นเล็กต้นน้อยก็กลับกลาย เจ้าตื่นสายเติบใหญ่ใบก้านใหญ่
พี่อยากนอนทอดกายเฉกเช่นเจ้า อันตัวเรานั้นหนอทำไม่ได้
เพราะมีงานถมตัวจึงทำได้ เพียงมองไว้เป็นแรงสู้สุขสม
เจ้าแย้มกลีบรีบผลิดอกออกผกา เจ้ามาลาแย้มดอกแสนสุขสม
สีชมพูคู่สองผองภิรมย์ เฝ้าชื่นชมเมื่อเจ้าออกมาลา
แสงระพีสีแสงแรงสอดส่อง เป็นสีของความหวังของบุหงา
ตกกระทบลงใบให้ผกา ขอให้เจ้ามาลาเพิ่มสีดอกงาม
วันแดดจ้าฟ้าใสช่างสวยสด ไม่อาจลดความคิดถึงของพี่ตาม
พี่คำนึงคิดถึงตื่นสายงาม จึงห่วงใยรดน้ำเช้าและค่ำ
เช้าสดใสสุริยันเบิกท้องฟ้า ดวงมาลาออกดอกบานคอยเยือนย่ำ
ส่งกลิ่นหอมชวนชมเตือนใจจำ ถึงคืนค่ำชื่นบานสำราญใจ
ดวงระพีขึ้นพ้นบนขอบโลกา สุริยาส่องลงมาสู่ดวงใจ
ดวงมาลัยเจ้าเฝ้าหาแสงสดใส เพื่อเติบใหญ่ชูก้านออกดอกบาน
ดวงมาลัยพี่คิดถึงตัวเจ้านัก ให้ความรักใส่ใจให้ชื่นบาน
ทั้งห่วงใยเฝ้าคอยใจประสาน ไร้ดวงมารขัดขวางใจเราสอง
เจ้ามาลีดอกผลิบานน่ายลนัก จะมีสักทีบ้างไหมให้ตรอมตรอง
หรือจะเป็นความรักของเราสอง ตามครรลองความรักมิหักใจ
ดูช่วงนี้ดูสดชื่นทุกคืนวัน ผลิบานผันตามเวลาของวันใหม่
พี่ได้เห็นเช่นนี้ก็ชื่นใจ ดวงมาลัยชื่นบานสำราญรอง
แม้สุดดินสิ้นฟ้าสุราลัย ทั้งดวงใจพี่คิดถึงจิตเราสอง
พี่ตื่นสายออกดอกบานตามครรลอง ยามที่มองก็ชื่นบานสำราญใจ
ดวงจันทร์ยามค่ำสว่างจิต พี่พรางคิดถึงตัวเจ้าสุดดวงใจ
จึงรีบเดินออกมาอย่างเร็วไว เพื่อเดินไปพบเจ้าที่เฝ้ารอ
เจ้าตื่นสายแสนรักพี่คิดถึง คิดคำนึงถึงเจ้าเสียจริงหนอ
แต่พี่ทำได้แค่เพียงเฝ้ารอ โอ้ละหนอรอคอยเจ้าตื่นสาย
พอยามสายได้เห็นเจ้าผลิบาน แสนสำราญบานใจเจ้าตื่นสาย
พี่มองไปที่ดอกออกก็ผ่อนคลาย แสนสบายจริงหนอเจ้าเฝ้าระเบียง
เมื่อเห็นดอกตื่นสายคิดถึงเจ้า ชายผู้เฝ้าฝันถึงมาคู่เคียง
ตอนรดน้ำมีอมยิ้มคงแค่เพียง อยากจะเคียงคู่รักสมัครสมาน
พี่แอบรักชายหนุ่มอยู่ผู้หนึ่ง เมื่อเอ่ยถึงหน้าแดงเฉกสีการ
พี่นั้นแอบรักเขามาแสนนาน แต่เขานั้นมิชอบหญิงจึงหักหาร
ช่วงนี้พี่ดูแลเจ้าน้อยนัก เพราะงานหนักที่ถาโถมเหมือนดวงมาร
มาขัดขวางให้ข้าจากเจ้าจรจาน มาคอยหารความรักเราให้น้อยลง
ถึงตัวพี่จะมีเวลาน้อย ก็เฝ้าคอยห่วงใยเจ้าไกลลง
พี่จะขอเฝ้าดูอย่างมั่นคง เหมือนความรักมั่นคงตลอดไป
อันตัวข้าจากจรตัวเจ้าไกล ไม่อาจใกล้ดั่งใจพี่ประสงค์
พี่ทำได้แค่เพียงขอเจ้าจง รักมั่นคงต่อตัวข้าเจ้าตื่นสาย
ถึงตัวพี่อยู่ไกลใจก็รัก ถึงพี่มักติดงานอย่าคิดกลาย
พี่มั่นรักต่อเจ้าไม่เสื่อมคลาย ขอตื่นสายมั่นอย่ากลับกลาย
ใกล้สิ้นเดือนก็เหมือนจะสิ้นใจ อย่างที่เขาพูดไว้หรือเจ้าตื่นสาย
เพียงแค่เงินในกระเป๋าพี่มลาย เจ้าตื่นสายจงอย่าเฉาตามพี่เลย
ถึงไม่ได้ดูแลเจ้าดีนัก แต่ความรักพี่จริงใจมิละเลย
ขอตัวเจ้ามองข้ามาอย่านิ่งเฉย ขอพี่เอ่ยวาจารักอย่างเคย
มาวันนี้เมฆบดบังท้องนภา แสงสุริยาลับลาไม่เหมือนยังเคย
พี่จึงมองเจ้าตื่นสายอย่างที่เคย ไม่ละเลยรดน้ำนั้นฉ่ำอุรา
เจ้าแลเห็นท้องฟ้ามืดดำสนิท บังมิดชิดดวงอาทิตย์แสงอุษา
ไม่แสงแดดส่องลงหาเจ้าบุปผา เจ้ามาลาสู้ทนฝนทุกเวลา
วันนี้หนาแสงโสภาสำราญใจ พี่คอยใกล้รดน้ำทุกเพลา
ทั้งเช้าสายบ่ายเย็นดวงมาลา พี่จะพาเจ้าชื่นฉ่ำทุกวันคืน
พอวันนี้มีแดดเริ่มสุขจิต เพราะพี่คิดว่าเจ้าเฉาไร้แดดคืน
พี่ก็คอยเป็นแรงใจให้เจ้าฝืน มากลับกลืนความใกล้ชิดให้ยั้งยืน
พี่อยากพักมองเจ้าทุกค่ำเช้า อยากจะเฝ้าดูแลเจ้าทุกค่ำคืน
แต่ร่างกายของพี่ไม่อาจฝืน เช่นวันคืนฝืนกายยาพาโศกเศร้า
ยามพี่นั่งมองเจ้าก็เฝ้าฝัน มองดวงจันทร์ก็เห็นแต่ใบหน้าเจ้า
มองทางใดก็เห็นแต่ความรักเรา รอคอยเจ้ามาเติมเต็มความรักเรา
พายุเข้าแล้วหนอตอนสิ้นเดือน คอยย้ำเตือนให้ดูแลกายยาเรา
แค่คอยมองดูเพื่อเพียงเฝ้า ให้สองเราผ่านพ้นไปในช่วงนี้
พี่ก็คอยห่วงเป็นเจ้าตื่นสาย ใจมลายตื่นสายเป็นเช่นนี้
เพราะไม่ถูกแสงสุริยาเลยสักที อันตัวพี่นี้จึงหวงห่วงเจ้าคนดี
พายุเข้าวันที่สองสุดจับจิต ไม่เป็นมิตรยามฝนมาไม่พาที
พี่จะกำบังฝนให้เมื่อมันมี จะเป็นที่พักกายยาของเจ้าแล
พี่ก็จะช่วยเจ้ายามเหงาจิต พี่จะช่วยชีวิตในเจ้าแล
เจ้ารู้สึกดีขึ้นอย่างแน่แท้ ขอวอนแม่จงอย่าลาพรากพี่แน่
ฝนยังตกไม่หยุดพักบ้างเลยหรือ จากคำลือของข่าวปลอมหรือแท้
ประจักษ์จากฝนหลั่งลงแน่วแน่ พี่คงแย่หากไม่เตรียมตัวตื่นสาย
พี่จะช่วยให้เจ้าให้ผ่อนคลาย อย่าเพิ่งตายเลยนะเจ้าตื่นสาย
พี่บากบั่นให้ตัวเจ้านั้นคลอยคลาย ให้ตื่นสายไม่จากลาอยู่กับพี่
บนนภาทมิฬนักในยามนี้ เป็นยามที่ฟ้าแปรผันจึงกลับกลาย
บดบังแดดที่มีจนหดหาย ก้านดอกกลายเหี่ยวเฉาเพราะขาดแสง
พี่นี้เห็นต้องเศร้าใจเมื่อเห็น ที่เจ้าเป็นนี้หนาเพราะขาดแสง
พี่เป็นห่วงจากใจจริงไม่แสดง อย่าให้เจ้ามีแรงสู้หนอตื่นสาย
พี่ไม่มีเวลาดูเจ้าตื่นสาย เจ้าจึ่งกลายเป็นอื่นเพราะขาดแสง
พี่มองด้วยความช้ำใจอย่างแรง จงอย่าแคงเหินห่างจากกันไป
เจ้าอย่าง้องอลพี่นะที่รัก พี่งานหนักจึงเงียบหายจากเจ้าไป
พี่แค่ติดงานเท่านั้นเจ้าอย่าได้ งอลง้อไซร้ให้ใจพี่ลำบากไป
วันนี้พอมีแดดรำไรบ้าง พี่ก็สร่างทุกข์หมดคอยสุขใจ
ดวงมาลาเริ่มมีหวังที่คอยไว้ อันคอยให้สุริยาส่องลงมา
พี่จะฝืนกายยามาดูเจ้า ทุกวันเช้าพี่จะต้องเดินมาหา
หวังแค่เพียงให้เจ้าดวงมาลา เหลียวมองมาที่พี่ให้ชื่นอุรา
ช่วงนี้พี่ต้องทำงานอย่างเหนื่อยหนัก ไม่หยุดพักกายยาเลยดวงมาลา
วอนตัวเจ้าเข้าใจบ้างตื่นสายจ๋า พี่ขอมาพักผ่อนนอนวอนอิงหมอน
แสงแดดรอนร้อนบ้างในยามนี้ เป็นยามมีองศาสูงเพราะแสงร้อน
พี่ก็อยากเอนกายยานอน แต่แดดร้อนเช่นนี้จึงไม่นอน
มาวันศุกร์สดชื่นและสดใส พี่สุขใจยามได้นอนพักผ่อน
พี่จึงเอนกายผ่อนหย่อนลงนอน ดูบังอรที่เติบโตริมหน้าต่าง
พี่ก็ดูตัวเจ้ายังเศร้าใจ น้ำตาไหลอาบจวบจนไม่มีร้าง
เปียกไปตามใบหน้านั้นพราง พี่จึงสร่างเพราะกลัวเจ้านั้นราร้าง
มาวันเสาร์พี่ก็นอนพักกาย ในยามสายก็ดูแลไม่คิดค้าง
แต่ก็ต้องงานค้างไปพรางพราง เพื่อไปจางเกรดเอฟไม่ให้มี
พี่ต้องอดทนสู้ทุกสิ่งสรร ทุกสิ่งอันนี้หนาสู้สุดศรี
สู้ทุกอย่างแล้วหนาไม่จากหนี เพราะตัวพี่จะสู้ทนเพื่อคนดี
วันอาทิตย์พี่ก็ทำงานต่อ แล้วก็พอมาพักบ้างสักที
จึ่งมามอบดวงใจยอดสุดศรี สายนทีรดกายเจ้าน่ายินดี
เจ้าดวงดีที่รักอย่าหักโหม ช่วยประโลมใจพี่นะดวงมาลี
เจ้าเป็นดั่งดวงใจที่สุขศรี ของตัวพี่นี้หนาสุดใจดี
วันที่เก้าก็มีบ้างที่พักผ่อน จึงได้นอนก่อนจะไปคนเดินที่
นครพนมมีสามสุขศรี ก่อนกลับที่หอพักรดน้ำน้อง
พี่ก็นอนเพียงพักรักตัวเจ้า จึงใฝ่เฝ้ารอดูเจ้ามาลีรอง
พี่คงทำได้เพียงเฝ้าเมียงมอง อันตัวน้องขออย่าเคืองยามพี่มอง
พี่เริ่มมีอาการปวดตามตัว เพราะพี่มัวแต่ทำงานไม่สนน้อง
ไม่สบายเหนื่อยบ้างตามครรลอง จงอย่ามองเป็นอื่นไปหนาแก้วตา
แต่พี่นี้จะคำนึงถึงตัวเจ้า ถึงรักเราที่พี่ได้พบพา
รักเจ้าแท้นอนแน่ดวงมาลา จึงได้หาช่วงว่างเจอมาลี
พี่ไม่ไหวแล้วนะแก้วตาพี่ มาวันนี้พี่ต้องพักหยุดเสียที
ไปหาหมอที่โรงบาลอย่างเร็วรี่ และหยุดที่กินยาและหลับนอน
เพราะช่วงนี้พี่นั้นนอนไม่พอ วอนเจ้ารอเพียงพี่ได้พักผ่อน
พี่ขาดเจ้าไม่ได้อย่าจากจร พี่อ้อนวอนเพียงเจ้าอย่าไกลรอน
ลำต้นเจ้าทำไมชั่งแห้งหนอ พี่คงได้แค่รอเจ้าตื่นจากนอน
เหมือนพฤกษาอ่อนแรงรอน้ำป้อน คงจะร้อนแสงแดดที่แผดเผา
ใจของพี่นี้นั้นจะขาดรอน ขอวานวอนเจ้านั้นอย่าร้างเรา
พี่จะนั้นจะคอยเคียงคู่เฝ้า ไม่ให้เขาเข้าทำลายรักสองเรา
พี่แลดูตัวเจ้าก็เศร้านัก ไม่รู้จักจะทำเยี่ยงไรเล่า
บางลำต้นก็เริ่มมีเหี่ยวเฉา แล้วตัวเราจะทำเช่นไรหนอ
พี่นั้นได้แค่เฝ้าเมียงมองเจ้า เหตุใดเล่าจึงเกิดเหตุนี้หนอ
พี่คงทำได้เพียงแค่เฝ้ารอ แค่อยากขอเจ้านั้นอย่าร้างรอ
เจ้ามีเหี่ยวโอนเอนลงมาแล้ว คงไม่แคล้วตายจากข้านั้นหนอ
เฝ้ารดน้ำลงดินหวังเพียงรอ แค่อยากขอตัวเจ้านั้นกลับมา
ขอแค่เพียงเวลาเพียงเท่านี้ พี่หาที่ดูแลเจ้ามาลา
พี่จะหาแสงแดดสุริยา ให้มาลาได้ชื่นใจฉ่ำกายยา
วันพักผ่อนของพี่ต้องทำงาน มีการบ้านมากมายคอยกังขา
ขอแค่เพียงสักนิดเรื่องเวลา พี่จะมารดน้ำเจ้ามาลัย
ถึงตัวพี่นี้หนาจะไม่ว่าง ขอจงวางใจจิตคิดห่วงหา
ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเวลา พี่ก็พาตัวเจ้าชื่นสายธารา
ใกล้วันที่พี่นี้ต้องสอบสอน ขออ้อนวอนเจ้าส่งใจให้พี่ไซร้
จงช่วยเป็นหนึ่งในกำลังใจ เพื่อให้ใจพี่ผ่านพ้นได้ด้วยดี
พี่ก็ยืนมองเจ้าเฝ้าด้วยดวงจิต ไม่อาจปิดบังใจไม่สุขศรี
พี่กังวลจิตใจถึงเพียงนี้ ดวงมาลีเห็นใจพี่บ้างไหม
เจ้าตื่นสายออกดอกบานเล็กน้อย พี่ก็ค่อยชื่นจิตดั่งสายนที
ที่ชุ่มชื่นได้จากสายน้ำนี้ คอยพี่นี้หนาหวังรดน้ำสาย
เมื่อชื่นชุ่มฉ่ำดั่งใจคิด ไม่อาจปิดหนีได้ดั่งใจหมาย
เพราะเห็นเจ้าชื่นฉ่ำคงสบาย คงผ่อนคลายดวงจิตคอยจดจำ
ถึงกลางเดือนกันยายนแล้วหนอ ที่พี่รอเฝ้าคอยถวินจำ
เพื่อว่างเว้นจากงานทุกคืนค่ำ มาช่วยทำให้ตื่นสายนั่นชุ่มใจ
พอรดน้ำลงกระทบลำต้นเจ้า แล้วจึ่งเอาปุ๋ยบำรุงโรยลงไป
ลำต้นเริ่มแข็งแรงเพราะใส่ใจ ความห่วงใยไปถึงเจ้าสุดดีใจ
มาถึงวันนี้แล้วนั่นหนอที่สิบเก้า พี่ไม่อาจเดาใจเจ้าตื่นสายได้
ร่างเจ้าดูคล้ายเหมือนตายไป แต่สายใจผูกพันธ์จึงคงอยู่
ใจของพี่สลายยามพบเห็น ได้แค่เพียงบอกตนใจเย็นเย็น
ต้องช่วยเจ้าไม่ให้ลำบากเข็ญ ต้องใจเย็นสู้ฝืนคืนเจ้าดู
พี่สังเกตเห็นราขึ้นลำต้น ทำไม่สนทำเหมือนไม่แลดู
แต่ใจพี่นั้นเป็นห่วงอยากให้รู้ พี่จะอยู่คู่เจ้าก้าวต่อไป
พี่จะคอยรดน้ำถึงเจ้าแห้ง เพราะไร้แรงที่พี่ไม่แลดู
ถึงอย่างไรใจพี่ก็จะสู้ ให้เจ้ารู้ดูอยู่ดูพี่ไป
ดวงมาลาชั่งชื่นฉ่ำจับจิต ไม่อยากละความคิดดับฉะไหน
คิดถึงเจ้าสุดดวงรักเจ้ามาลัย รับรู้ไว้ข้ารักเจ้าเพียงผู้เดียว
รดธารีลงบนบดินทร์ราช ไม่ให้ขาดลงได้สายน้ำเชียว
ให้ลำต้นของเจ้าฟื้นสีเขียว เพื่อรักเดียวให้ดวงจิตไม่ปราวเปรียว
พี่นั้นแสนจะเศร้านัก มีความรักแต่ดูแลไม่ได้เชียว
ชั่งเดียวดายหัวใจแสนปราวเปรียว อยู่ผู้เดียวแต่มีเจ้าช่วยชื่นใจ
พี่นั้นหลั่งน้ำตาลงบนต้นเจ้า ช่วยเก็บเอาไว้หล่อเลี้ยงลำต้นใบ
หวังให้เจ้าพื้นคืนก็ชื่นใจ ความห่วงใยเจ้าจงรับด้วยดวงใจ
เสียงจักจั่นเรไรในยามนี้ เป็นยามที่ปลายฝนต้นหนาวไซร้
เป็นการปรับเปลี่ยนแปลงฤดูไป แต่ดวงใจไม่เคยเปลี่ยนเจ้าพลัน
เป็นเดือนที่ฤดูหนาวมาเร็ว แต่ในใจก็อยู่ตื่นสายนั้น
หวังเปลี่ยนผันฤดูกาลพลัน แต่ใจฉันไม่เคยเปลี่ยนจากกัน
รุ่งอรุ่นฟ้าส่างสำราญจิต เนรมิตรสีไถงให้สุขสันต์
ลมระเรื่อยเคล้าแสงแห่งตะวัน หฤหรรษ์สรรค์สร้างสุขฤดี
เฝ้าดูแลรดน้ำผกาแก้ว มิคลาดแคล้วตื่นสายใจสุขขี
ให้ผลิดอกออกใบสุมาลี มาลาแต้มสีให้พี่สุขสม
พรุ่งคงได้กลับลาลับแล้ว ผกาแก้วจงคงอยู่คู่สุขสม
อย่าได้เหี่ยวแห้งเฉาเร้าภิรมย์ อยู่ให้ได้ชื่นชมสมฤดี
ขอให้น้ำจากฟ้ามารดเจ้า ทุกค่ำเช้าคอยเฝ้าเศร้าหมองศรี
ขอให้คงอยู่ยอดสุมาลี ขอแค่นี้ข้าคงสุขฤหัย
แสงระวีลอดผ่านมวลเมฆดำ ฝนกระหน่ำตกลงมิสดใส
ฝนได้หยุดรีบกลับหอก็สุขใจ พบกับใจเจ้ามาลัยยังอยู่ดี
ล้วนโชคดีที่มีมวลน้ำฟ้า คอยรดเจ้ามาลาให้สุขี
สังเกตเห็นช่อดอกสุมาลี นับวันรอเจ้านี้ผลิดอกบาน
ละอองน้ำหยาดฝนชโลมจิต ทุกชีวิตชุ่มฉ่ำเป็นสุขสานต์
เจ้าตื่นสายชูกิ่งรอผลิบาน อีกไม่นานคงผลิดอกออกชื่นใจ
เขียวชอุ่มชุ่มน้ำนภาแล้ว ผกาแก้วตื่นสายหมายสดใส
หวังให้เจ้าผลิดอกและออกใบ วันนั่นไซร้ใจข้าสุขเมื่อได้ชม
เจ้าตื่นสายชูกิ่งรับวันใหม่ ปริ่มฤทัยเจ้างามแสนสุขสม
เห็นเจ้างามก็เป็นสุขมิตตรอมตรม สุขภิรมย์ทุกครั้งยามชายตา
รีบรดน้ำดูแลแม่ตื่นสาย ให้สมหมายสบายใจให้ใฝ่หา
ดั่งความหวังให้ออกดอกเจ้าผกา ดวงมาลาออกดแกให้ได้ดู
เข้าวันใหม่แจ่มใสใจสบาย เจ้าตื่นสายชูกิ่นก้านมิอดสู
เฝ้ารดน้ำพร้อมทั้งเฝ้าแลดู หวังให้ชูกิ่งคู่กับผกา
ฟ้ากระจ่างสร้างแสงแรงระพี สุมาลีศรีสันต์ใบเขียวหนา
ดูสดชื่นรื่นหูเจริญตา เจ้ามาลาเติบใหญ่ใจยินดี
ตื่นแต่เช้าเฝ้ารดน้ำผกามาศ วันนี้เจ้าคงพลาดคลาดแสงสี
วันนี้ไร้ซึ่งแสงแห่งรพี มาวันนี้ดอกเจ้าใหญ่ให้ชื่นชม
หยาดธาราน้ำฟ้ารดลงดิ หยาดแห่งสินธุ์รินหลั่งแสนสุขสม
ทั่วธานินทร์แผ่นดินชุมสุขภิรมย์ สุดตรอมตรมมิสมหวังไม่ผลิบาน
วันนี้ไร้ซึ่งแสงสุริยา มวลธาราหยาดรดผกาสานต์
เจ้าตื่นสายชูกิ่งมิ่งสำราญ เจ้าไม่ผลิดอกบานมิสุขใจ
น้ำประพรมสมรักผกาแก้ว สุขเพริศแพร้วแล้วเจ้าแสนสดใส
กิ่งระรื่นชื่นจิตแตกดอกใบ เพียงหวังให้เจ้าออกดอกให้ขื่นชม
เฝ้าสอดส่องมองดูผกาศรี ไร้สุรีย์สีแสงแห่งสุขสม
อยากให้เจ้าผลิออกดอกภิรมย์ ให้เจ้าดวงดอกมาลา
มวลนาภาฟ้าหยาดลงพื้นดิน หยากแห่งสินธุ์รินโรยร่วงจากฟ้า
ตกกระทบลงใบเจ้าผกา สุขหรรษาเริงร่าหฤดี
มาวันนี้บุษบันพลันแย้มดอก มองดูซอกกลีบดอกมาลาศรี
สีชมพูสวยเด่นเป็นมาลี สุขเปรมปรีดิ์ฤดีเป็นสุขใจ
รีบรดน้ำใส่ปุ๋ยมาลีร่า แม่ผกาแอ่นรับมวลสินธุ์ใส
แต่วันนี้ได้ลาเจ้าจากไกล โอ้ดวงใจพี่จากลาแก้วตาเอย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น